.
                        
موضوعات سايت
جستجو


تبادل لينك

http://backlinks.ir

http://tarikhema.ir/link

http://tarikhema.ir/directory

http://mamlekate.ir

http://link.hamfaz.com/

http://iranarena.net

قرآن و هدايتگري ( ماه‌ سلطان نعيمي)
پنجشنبه، 11 دي ماه، 1348

از اين روي، از نخستين لحظات آفرينش، بر تنهايي انسان نظر لطف افكنده و در هر گذر از زمان، رسولي از انبياي برحق خويش را براي پيشرفت انسان در راه كمال و هدايت، فرو فرستاده است. تا جان دلبستة انسان به رنگارنگي طبيعت، با شنيدن نغمهاي از الحان ملكوتي، متذكر اين معنا شود: «وَالذين جاهَدوا فينا لَنَهدِينّهُم سُبُلَنا»(3) و به شوق وصال جمالي كه جميلترين صورتهاست از تعلقات پاي بگسلد و آزاد و رها در بينهايت نور، به پرواز درآيد. اما تحقق اين مهم و بيداري انسان از خواب غفلت، قصهاي هزاران ساله دارد تا آنجا كه ظهور صد و بيست و چهار هزار پيامبر و نزول كتب آسماني، نوشدارويي براي زخم جهل بشريت گشت؛ اما چون آدمي در خود دردي نميبيند، دوايي نيز نميجويد:

طبيب عشق مسيحادم است و مشفق ليك

چو درد در تو نبيند كه را دوا بكند(4)

پر واضح است كه آگاهي از درد و نقص، انسان را به سوي طبيب و سلامت سوق ميدهد. اما گويي بشر با ظهور پيامبران و وجود آيات و مكتوبات الهي، هنوز جهل و ناداني خويش را نميبيند و چون به اين حقيقت متوجه نيست، از امر هدايت و كمال نيز باز ميماند.

از اين روي، كمال انسان و تربيت او در مقام روحانيت و نورانيت مستلزم شناخت او نسبت به خويش است، تا از اين شاهراه مهم، به مقام ربوبيت حق، معرفت يابد. «مَن عَرفَ نَفسَهُ فَقد عَرفَ ربَّهُ»(5) همانطور كه بيان شد انسان براي درك مقام روحانيت و رحمانيت نيازمند تربيتي است متناسب با آن حقيقت؛ زيرا بشر موجودي بالقوه است كه براي شكوفايي و بالندگياش، آفتابي ميخواهد تا اين بذر را به فعليت رساند و او را به اصل خويش رجعت دهد. كه در اين ميان، خداوند رحمان، نابترين و زيباترين كمالات را به دست خاتمالنبيين حضرت محمد(ص) و در كتابي مبين به نام قرآن، نازل كرد تا بشر هر آنچه را كه ميجويد از ناسوت تا ملكوت در حقايق ظاهر و باطن آن بيابد و در بحر بيكران معارفش غوطهور گردد و به نسخههاي شفابخش آن، درد جان را مرهم بخشد و براي قلب خويش سلامتي ابدي را به ارمغان آورد. «بر شما باد عمل كردن به قرآن، كه ريسمان محكم الهي و نور آشكار و درماني سودمند است كه تشنگي را فرو نشاند، نگهدارندة كسي است كه به آن تمسك جويد و نجات دهندة آن كسي است كه به آن چنگ آويزد، كجي ندارد تا راست شود و گرايش به باطل ندارد تا از آن بازگردانده شود، و تكرار و شنيدن پياپي آيات، كهنهاش نميسازد و گوش از شنيدن آن خسته نميشود.»(6)

بنابراين قرآن، محكمترين ريسماني است كه اتصال به آن، انسان را در دنيا و آخرت سعادتمند ميسازد و جايگاه او را در حريم قرب الهي رفعت ميبخشد. و چنانچه انسان در مكتب الهي و ربّاني آن زانوي تلمّذ زند و دانشجوي حقايق و معارف آن باشد، از گوهرهاي ارزشمند تربيتي آن، بهرههاي فراواني خواهد برد؛ چرا كه قرآن در همة ابعاد زندگي انسان، جامعيتي تام و كامل دارد و در تمام زمينهها، نوري فرا راه قدمهاي آدمي ميافكند كه براي او فرقان حق از باطل خواهد شد. اما، رؤيت نور و بهرهمندي از اصول اخلاقي و تربيتي قرآن، چشم بصيرتي ميطلبد كه بدون آن قرآن نه تنها راهگشا نيست كه گاه به دليل برداشتهاي غلط و نادرست، انسان را به ناحقيقتي ميكشاند كه همان گمراهي بيان شده در قرآن است. در اينباره حضرت علي(ع) ميفرمايند: «همانا پس از من روزگاري بر شما فرا خواهد رسيد كه چيزي پنهانتر از حق و آشكارتر از باطل و فراوانتر از دروغ به خدا و پيامبرش نباشد و نزد مردم آن زمان، كالايي زيانمندتر از قرآن نيست، اگر آن را درست بخوانند و تفسير كنند و متاعي پرسودتر از قرآن يافت نميشود آنگاه كه آن را تحريف كنند و معاني دلخواه خود را رواج دهند. پس قرآن و پيروانش در ميان مردمند اما گويا حضور ندارند، با مردمند ولي از آنها بريدهاند زيرا گمراهي و هدايت هرگز هماهنگ نشوند گر چه كنار يكديگر قرار گيرند.»(7)

پس انسان تا در راه زدودن غبارهاي نفساني از آيينة دل قدم بر ندارد و رذائل اخلاقي را به حسنات بدل ننمايد، نخواهد توانست از زلالي كلام قرآن بهره برد. زيرا به بيان روحاني «لا يَمَسَهُ إلَّا المُطَهَرون»(8) طهارت و پاكيزگي باطن، اول شرط رؤيت صورت جميل قرآن است. از اين روي، هر انسان جوياي كمال و بهرهمند از عقل الهي ميداند كه شمس دلآراي شريعت محمدي، نخستين شاهراه درك طهارت ظاهري و مهتاب پرفروغ ولايت علوي، گام دوم در راه كسب طهارت باطني ميباشد كه داشتن اين دو سراج همراه و همگام يكديگر، انسان را به جنّت رضوان قرآن، رهنمون ميسازد. بنابراين تربيت در مكتب پيامبر(ص) و تزكيه در ولايت علي(ع) مفتاح ورود به جهان حقايق ناب قرآني است. تربيت و تزكيهاي درسايهسار نظر رحماني راهنمايان الهي كه بدون شك به دلالت قرآني «كانَ الناسُ اُمّة واحدة فَبَعَثَ اللهُ النَّبيينَ مُبشرينَ و مُنذرينَ و أنزل مَعهُمُ الكتابَ بِالحق»(9) انسان هيچگاه از فيض بهرهمندي از وجود آنان، بيبهره نيست. زيرا لطف الهي، هماره شامل حال بندگانش ميباشد و آنان را در هيچ نيازي، نيازمند نميگذارد.

پينوشتها:

1. دهر/ 2؛ «بهدرستيكه ما انسان را از نطفة ممزوج و مخلوط با هم آفريديم.»

2. فاطر/ 15؛ «شما نيازمنديد به پروردگار و او بينياز ستوده است.»

3. عنكبوت/ 69؛ «و آنها كه در راه ما مجاهدت و كوشش مينمايند هر آينه راههاي خود را به ايشان نشان ميدهيم.»

4. ديوان حافظ، تصحيح محمدجواد هاشمي، غزل187، ص203.

5. تصنيف غررالحكم و دررالكلم، ص232، ح4637؛ «هركس نفس خود را شناخت پروردگار خويش را شناخته است.»

6. نهجالبلاغه، ترجمة محمد دشتي، خطبة156، ص291.

7. نهجالبلاغه، خطبة147، ص271.

8. واقعه/ 79؛ «جز دست پاكان به آن نرسد.»

9. بقره/ 213، «مردم يك گروه بودند خدا رسولان را فرستاد كه نيكوكاران را بشارت دهند و بدان را بترسانند و با پيغمران كتاب به راستي فرستاد.»

 
 

مرتبط باموضوع :

 دو سؤال درباره قرآن( فاطمه رضواني­ پور)  [ پنجشنبه، 11 دي ماه، 1348 ] 2066 مشاهده
 قرآن، كتاب هدايت (فاطمه خاني)  [ پنجشنبه، 11 دي ماه، 1348 ] 2221 مشاهده
 اوصاف عبدالرحمن در سوره فرقان (معصومه قرباني)  [ پنجشنبه، 11 دي ماه، 1348 ] 3619 مشاهده
 
 
 
امتیاز دهی به مطلب
انتخاب ها

 فایل پی دی اف فایل پی دی اف

 گرفتن پرينت از اين مطلب گرفتن پرينت از اين مطلب

 ارسال به دوستان ارسال به دوستان

 گزارش این پست به مدیر سایت گزارش این پست به مدیر سایت

اشتراک گذاري مطلب